H Eκκλησία δεν σιωπά.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

Νικόλαος:''Θέλουμε πολιτικούς που να πούνε ΟΧΙ στην τρόικα''

27/10/13 - 16:45

72

Ένα μήνυμα με βαθιά πολιτικό περιεχόμενο και εθνικό προσανατολισμό, έστειλε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος.

Ο ιεράρχης που διακρίνεται για την “άλλη λογική” με την οποία προσεγγίζει τον ρόλο της Εκκλησίας, σε μια εποχή κρίσης, βαθιάς, σύνθετης και πολυεπίπεδης, συνδέει το “ΟΧΙ” της Ελλάδας προς τις δυνάμεις του φασισμού στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη σημερινή πραγματικότητα από τις αρνητικές συνέπειες της οποίας απειλείται ευθέως η ελληνική κοινωνία.

Ακολουθεί το μήνυμα του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαου:

"Σήμερα γιορτάζουμε μια μέρα δόξας της ιστορίας μας, μια μέρα πανηγυρικής απόδειξης της ηρωικής ελληνικής ψυχής μας. Όλοι οι τότε ισχυροί, Γερμανοί και Ιταλοί, εναντίον μας.

Οι γονείς μας φτωχοί, μικροί, αδύνατοι. Δυνατοί όμως στην ψυχή, μεγάλοι στα οράματα, πλούσιοι σε ιδανικά. Με κυβερνήτες που άκουγαν τον αναστεναγμό της ιστορίας και ήξεραν να εκφράζουν τη φωνή του λαού στις απειλές των ξένων και όχι τη λαίμαργη βούληση των αδίστακτων δυνάμεων στον γονατισμένο και τότε λαό.

Το ΟΧΙ δεν το είπε ένας• το είπε ολόκληρος ο λαός. Απλά, βρέθηκε αυτός που συνδύασε την αρμοδιότητα της εξουσίας του με τον παλμό του λαού.

Και σήμερα η πατρίδα μας βρίσκεται σε ιδιότυπη εμπόλεμη κατάσταση και ζει σε κατοχή. Και αυτή τη φορά δυστυχώς Γερμανική. Και όχι μόνον.

Η αλήθεια είναι ότι, θύματα και της δικής μας απερισκεψίας και μικρόνοιας, ξεγελαστήκαμε και παρασυρθήκαμε σε ανόητη ζωή. Χαλάσαμε ως λαός. Τις τελευταίες δεκαετίες φροντίσαμε να καταστρέψουμε ένα-ένα τα θεμέλιά μας, τους βωμούς και τα ιερά μας, πίστη, παιδεία, παράδοση, ιστορία, γλώσσα, θεσμούς, αξίες.

Γι’ αυτό και δεν αντέξαμε τη σύγχρονη επίθεση. Και να που φτάσαμε! Μέσα σε λίγα χρόνια βλέπουμε τις περιουσίες μας να χάνονται, την ανεργία να αυξάνεται, τους νέους μας να εκπατρίζονται, τον λαό μας να πεινάει, την αξιοπρέπειά μας να εξανεμίζεται, τη χώρα μας να αδειάζει. Βουλιάξαμε σε χρέη και δάνεια, βυθιστήκαμε σε προβλήματα και αδιέξοδα, γεμίσαμε συσσίτια.

Αν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγο θα τρώμε μπομπότα και κονσερβαρισμένες τροφές. Αν τα βρίσκουμε κι’ αυτά. Η ελληνική σημαία δεν θα μονοπωλεί την κυριαρχία μας σε αυτόν τον τόπο.

Κάποιες άλλες ξένες σημαίες θα θυμίζουν τα λάθη μας και την κατοχική μανία άλλων λαών. Κάτι πρέπει να αλλάξει. Τώρα. Άμεσα. Χωρίς δεύτερη σκέψη, δίχως καμία καθυστέρηση. Αυτοί που με την ψήφο μας διαχειρίζονται τις τύχες μας ίσως αποκατέστησαν την αξιοπιστία μας στο εξωτερικό, ίσως μείωσαν τους δείκτες της ύφεσης, ίσως δημιούργησαν πρωτογενές πλεόνασμα. Έτσι μας λένε.

Δεν θέλουμε να τους αδικήσουμε, τους πιστεύουμε. Οι ίδιοι όμως φορολόγησαν αδυσώπητα τον λαό, δημιούργησαν στρατιές ανέργων, πλήθη πεινασμένων και απελπισμένων, εκατομμύρια φτωχών και λεγεώνες αυτοεξορίστων.

Και το χειρότερο, γέννησαν πολιτικά μορφώματα και κοινωνικά εκρηκτικά μείγματα που, αν δεν γίνει κάτι σύντομα, θα βρεθούμε μέσα σε μία κοινωνία ανεξέλεγκτης αναρχίας και ανασφάλειας, βίας και εγκλήματος, διάλυσης και καταστροφής, διχασμένοι και αγριεμένοι, με κυβερνήτες χωρίς αξίες, δίχως υπόληψη και σοβαρότητα, πραγματικά επικίνδυνους. Αλήθεια, ποιός θα πάρει αυτή την ευθύνη; ποιός θα αντέξει τον αιώνιο στιγματισμό της ιστορίας;

«Ποτέ η χώρα δεν ήταν σε χειρότερο σημείο», είπε πριν από λίγες μέρες κάποιος από τους σημερινούς αντιπολιτευόμενους πολιτικούς. Και έχει δίκιο. Αλλά και ποτέ δεν είχε τόσο επικίνδυνες πολιτικές εναλλακτικές λύσεις.

Το παρόν της χώρας είναι δραματικό. Αλλά και το μέλλον της πολύ ζωφερό. Όχι γιατί δεν υπάρχουν λύσεις, αλλά γιατί δεν βρίσκονται πολιτικοί με καθαρή σκέψη και εξυπνάδα, με ηρωισμό και τόλμη. Τουλάχιστον στο ορατό πολιτικό φάσμα.

Δεν θέλουμε πολιτικούς που μόνο να ψηφίζουν κατά παραγγελία νόμους. Θέλουμε ανθρώπους να μας κυβερνήσουν, ίσως να μας διορθώσουν. Όχι να μας τιμωρήσουν για τα δικά τους κυρίως λάθη. Τους θέλουμε να εκπροσωπούν τον λαό στους δανειστές.

Όχι το αντίστροφο. Δεν αντέχουμε πολιτικές συμβιβασμού, γιατί η αξιοπρέπειά μας δεν επιδέχεται ούτε καθυστερήσεις ούτε και μισές λύσεις. Δεν τους ψηφίσαμε για να μας στύψουν στο όνομα της Ευρωπαϊκής σκοπιμότητας ούτε για να αντικαταστήσουν την πίστη μας στον Τριαδικό Θεό με την υποτέλειά μας στη μνημονιακή Τρόϊκα.

Δεν τους εκλέξαμε για να μας δέσουν με ευρωπαϊκές χειροπέδες ούτε για να υπογράψουνε τον υπαρκτικό εκφυλισμό μας, αλλά για να εκφράζουν τη δόξα του ιστορικού λαού μας. Δεν τους ψηφίσαμε για να σώσουν το Ευρώ• τους εξουσιοδοτήσαμε να σώσουν την ιστορία μας, τη ζωή μας, την καθημερινότητά μας, την αξιοπρέπειά μας, εμάς τους ίδιους.

Χωρίς αμφιβολία, κάτι πρέπει να γίνει. Την πορεία μας την δείχνει η σημερινή μέρα. Είναι μονόδρομος. Η χώρα μας την ιστορία της την έγραψε στο παρελθόν με ένα ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ, με ένα ηρωικό ΟΧΙ, που τα είπανε κάποιοι συγκεκριμένοι άνθρωποι την κατάλληλη στιγμή.

Όταν έφτασαν οι πρόγονοί μας να τρώνε ποντίκια και γέμισαν με αρρώστιες, τότε έκαναν την έξοδό τους στο Μεσολόγγι και όταν η κατοχή χτυπούσε την πόρτα της πατρίδας μας το 1941, δυό νέοι ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας τόλμησαν να κατεβάσουν τη Γερμανική σημαία από τον βράχο της Ακρόπολης. Τέτοια πρότυπα κρύβει στα σπλάγχνα του ο λαός μας.

Τέτοια γονίδια έχει η ταυτότητά μας. Θέλουμε πολιτικούς που να πούνε ΟΧΙ στην Τρόικα και να δείξουν τι σημαίνει ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ σε όλο τον κόσμο. Θέλουμε οδηγούς σε μία έξοδο ελεύθερων πολιορκημένων για να κατεβάσουμε κάθε ξενική σημαία από την Ακρόπολη της ιστορίας, του τόπου και του πολιτισμού μας. Αν δεν βρεθούν ηγέτες με ηρωικά χαρακτηριστικά, χαθήκαμε. Δώσαμε τον ιδρώτα μας, δώσαμε και το δάκρυ μας. Δεν θα δώσουμε όμως καμιά σταγόνα από το αίμα μας.

Αυτό πρέπει να βρεθεί αυτός που θα το πει σε όλον τον κόσμο. Γιατί εκεί φτάσαμε. Μόνο το αίμα μας έμεινε. Θα μας πούνε ότι, αν τολμήσουμε έτσι, θα έρθουν τα χειρότερα. Δεν υπάρχουν πλέον χειρότερα. Υπάρχει η ευκαιρία του ηρωισμού. Το ΟΧΙ και το ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ δεν τα ακουλούθησε μια φαινομενική ήττα• τα διαδέχθηκε η δόξα.

Γι’ αυτό κι εμείς σήμερα γιορτάζουμε. Η μπομπότα με αξιοπρέπεια αξίζει περισσότερο από το σουβλάκι με υποτέλεια. Την όποια δυσκολία και θυσία, με ενθουσιασμό θα την σηκώσουμε ως συνακόλουθο του ηρωισμού. Δεν μπορούμε όμως άλλο να την αντέξουμε ως συνέπεια δουλικότητας και εξευτελισμού.

Μέχρι σήμερα έχουμε δει μέτρα, συμφωνίες, εις βάρος μας εκβιασμούς, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, ατέλειωτες υποχωρήσεις. Δεν έχουμε δει καμία νίκη, καθόλου τόλμη.

Κάνουμε έκκληση στον πολιτικό μας κόσμο. Οφείλουν να φωνάξουνε παντού ότι δεν πεινάμε μόνον ως πολίτες, κυρίως πονάμε ως λαός.

Όποιος ηγέτης στην παρούσα φάση δεν μπορεί να είναι ριψοκίνδυνος, γίνεται από μόνος του επικίνδυνος. Αντίθετα, αν βρεθούν τώρα κάποιοι που μπορέσουν να κινηθούν με συνέπεια στην ιστορία μας, τότε θα μπορέσουμε κι εμείς να τους συγχωρέσουμε για όσα κατεργάστηκε εις βάρος μας η υποτέλεια στην ξένη λογική και τα αλλότρια συμφέροντα. Εάν σιωπήσουν, δεν θα τους συγχωρέσει η ιστορία.

Δεν μας ενδιαφέρει πλέον ποιός φταίει για τη σημερινή μας κατάσταση. Μας νοιάζει ποιός και τι θα μας σώσει. Ψάχνουμε για πατριώτες, όχι για ενόχους. Αν οι πολιτικοί μας έκαναν ως τώρα το σωστό, θα τους παραδεχόμασταν εμείς ως ικανούς.

Αν το κάνουν τώρα, αυτή τη στιγμή, θα τους ομολογήσει η ιστορία ως εθνικά μεγάλους. Και έξυπνους.

Το ΟΧΙ του 1940 δεν είχε καμία λογική, είχε όμως εξυπνάδα και αξιοπρέπεια. Τώρα το ΟΧΙ έχει τη σοφία του αυτονόητου και τη σαφήνεια της μοναδικής λύσης. Οι νίκες δεν στηρίζονται σε ΝΑΙ συμβιβασμού. Στηρίζονται σε ΟΧΙ ηρωισμού".

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

https://www.facebook.com/photo.php?v=533781106716124

Πριν 40 χρόνια όλα ήταν απλά.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ και ΚΚΕ

 8946 προβολές σελίδας  - 230 αναρτήσεις,                                                                                     "Τα νομικά δικαιώματα για τυχόν αναδημοσίευση του άρθρου, διατηρούν τα "Αγιορείτικα Κελλιά και Μοναστήρια".

Anastasios Mihalas <tmihalas@yahoo.gr>	10:06 μ.μ. (Πριν από 9 ώρες)
προς Εμένα

ΕΚΚΛΗΣΙΑ και ΚΚΕ

Ο «πετροπόλεμος» ανάμεσα στο Κ.Κ.Ε και την Εκκλησία

αποτελεί τελετουργικό που δεν ωφελεί κανένα

Του ΤΑΣΟΥ ΜΙΧΑΛΑ*

Συνάντηση στην Αρχιεπισκοπή είχαν την Τρίτη 10/09 ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και ο νέος Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε. Το γεγονός είναι σημαντικό και διδακτικό, καθώς για πρώτη φορά Γ.Γ του Κ.Κ.Ε επισκέπτεται επισήμως την Αρχιεπισκοπή Αθηνών.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα κληθεί να ερμηνεύσει το γεγονός της συνάντησης.  Φαίνεται, πάντως, ότι Κ.Κ.Ε και ελληνική Εκκλησία αναγκάζονται εκ των πραγμάτων να δώσουν τα χέρια εγκαταλείποντας τον σκληρό «πετροπόλεμο», καθώς διαπιστώνουν πώς δεν διανύουν την ευτυχέστερη περίοδο της ιστορίας τους και ανησυχούν για το τι θα ακολουθήσει. Όσοι  εκκλησιαστικοί και αριστεροί διαθέτουν αυτογνωσία, βεβαιώνουν ότι οι δυο αυτοί φορείς πάσχουν από στασιμότητα. Έμειναν όμηροι του παρελθόντος, προσηλωμένοι στα δεδομένα της δεκαετίας του ΄50, όταν στις εκκλησίες υπήρχε “συνωστισμός” και οι αριστεροί θαυμάζονταν για την τόλμη και τον ηρωισμό τους. Σήμερα, τα  χαρακτηριστικά των ανθρώπων της Εκκλησίας και του Κ.Κ.Ε δείχνουν να είναι πεπαλαιωμένα. Ο λόγος τους, δεν έχει  ικμάδα. Τα επιχειρήματα, τα κηρύγματα, τα συνθήματα, οι θέσεις τους, αποτελούν εξαρτήματα μιας εποχής από την οποία απέχουμε πολύ. Πικρή διαπίστωση, αλλά αληθινή: για πολλούς Έλληνες, Εκκλησία και Κ.Κ.Ε θυμίζουν αρχαιολογία, η οποία εμπεριέχει  ιστορικούς συμβολισμούς, όμως δεν προσφέρει προοπτικές δημιουργικής παρέμβασης στο σχετικά προηγμένο ευρωπαϊκό περιβάλλον που ζούμε. Γι’ αυτό συχνά οι εκπρόσωποι των δυο αυτών φορέων αισθάνονται περιθωριακοί. Βλέπουν τα πάντα να κινούνται με ταχύτητα ασύλληπτη και το τρένο της ανάπτυξης να φεύγει χωρίς αυτούς.

Δεν ήταν εκ γενετής θνησιγενείς οργανισμοί η Εκκλησία και το Κ.Κ.Ε. Έγιναν στη συνέχεια, επειδή άφησαν άλυτα εσωτερικά τους θέματα που απαιτούν άμεσες λύσεις. Όπως για παράδειγμα το θέμα του καλώς νοούμενου εκσυγχρονισμού, τον οποίο χρειάζεται κάθε σοβαρός οργανισμός προκειμένου να έχει διάρκεια και όχι προσωρινή ή μεταβατική παρουσία. Το ιδιαιτέρως περίεργο, όμως, είναι ότι, ενώ οι  δυο αυτοί φορείς δίνουν συχνά την εντύπωση πώς έχουν πτωχεύσει (οργανωτικά, επικοινωνιακά, διοικητικά κλπ), έφθασαν να πιστεύουν ότι αποτελούν το υγιέστερο κομμάτι της κοινωνίας, ότι ζουν  στον αστερισμό της αλήθειας και της αρετής, ότι   αποτελούν «άλας της γης», εκλεκτή ζύμη που επιβάλλεται να χρησιμοποιηθεί κατ’ αποκλειστικότητα στην παραγωγή  του κοινωνικού άρτου. Αυτή η περίεργη αντίληψη, γέμισε με θεολογική-πολιτική υπεροψία αρκετούς εκκλησιαστικούς και αριστερούς, οι οποίοι θεωρούν ότι για όλα τα κακά υπεύθυνοι είναι όσοι βρίσκονται έξω από την δική τους εκλεκτή μάνδρα, αλλά ποτέ οι ίδιοι. 

Η στασιμότητα στην Εκκλησία και στο Κ.Κ.Ε δεν ενέσκηψε αιφνιδίως. Ο ακραιφνώς ελληνορθόδοξος και σοσιαλιστικός αέρας μας δεν μολύνθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά σταδιακά. Η εξέλιξη αυτή υπήρξε συνάρτηση πολλών αδυναμιών. Συχνά η υποκρισία και το ψεύδος τοποθετήθηκαν πάνω από την Αλήθεια. Οι Αξίες υποβαθμίστηκαν και οι σκοπιμότητες αναδείχτηκαν σε Υπεραξία. Οι κληρικοί από διάκονοι των ανθρώπων που θα έπρεπε να είναι, έγιναν προνομιούχος τάξη, δημόσιοι υπάλληλοι με τάση συχνά να ασκούν πνευματική εξουσία στους ανθρώπους. Ο άμβωνας αρκετές φορές ξέφυγε από την αποστολή του: έγινε θεωρία, όχι βίωμα! Αντί να εξυμνεί τα μεγαλεία του Θεού και να οικοδομεί τους ανθρώπους, ενίοτε λειτούργησε ως γεννήτορας συμπεριφορών που οδήγησαν σε κοινωνικό διχασμό και στην υποψία  ότι η Εκκλησία του Χριστού τελεί υπό την εποπτεία και την καθοδήγηση ανθρώπων, οι οποίοι δεν είναι άγιοι, όσιοι ή αγγελικοί, αλλά τα μόνα που έχουν να επιδείξουν είναι η έντονη χοϊκότητα και η αγωνιώδης προσπάθεια για κατάκτηση της εξουσίας. 

Ωσαύτως, το Κ.Κ.Ε, από καθαρόαιμος φιλολαϊκός πολιτικός σχηματισμός που όφειλε να είναι, κατέληξε να γίνει ένα άχαρο, δογματικό, κλειστό σύστημα, που δεν υπηρετούσε πάντα εθνικά ή σοσιαλιστικά συμφέροντα, αλλά συχνά-πυκνά ακολουθούσε τυφλά τις υποδείξεις δεινοσαύρων του εξωτερικού που αγωνιούσαν για την δική τους ισχύ, όχι για την ευημερία του κόσμου και την ευφορία του σοσιαλισμού. Το Κ.Κ.Ε δεν μπόρεσε, επίσης, ποτέ να δει ή να εκτιμήσει και την άλλη, την αθέατη πλευρά της Εκκλησίας, η οποία δεν είναι εκ του κόσμου τούτου, αλλά έχει απευθείας αναφορά στον ιδρυτή της, τον Χριστό, για το πρόσωπο του οποίου πολλοί αριστεροί νιώθουν βαθύ σεβασμό παρά την όποια αντιπάθειά τους  προς τον κλήρο.

Το ότι η Εκκλησία και το Κ.Κ.Ε δεν μπόρεσαν να καταστούν δέκτες σύγχρονων ανησυχιών και-παρά τις όποιες διαφορές τους- να αναπτύξουν δυνατότητες “συνεργασίας”, οφείλεται και στο ότι κατά καιρούς πλαισιώθηκαν από αμφιλεγόμενης ικανότητας, γνησιότητας, εντιμότητας, ποιότητας και ειλικρίνειας ανθρώπους, με απόψεις τόσο απόλυτες, αρτηριοσκληρωτικές και φτωχές, ώστε έφεραν τους δυο αυτούς φορείς δεκαετίες πίσω. Επίσης, ο ανεξέλεγκτος ζήλος κάποιων ακραίων που ευδοκιμούν και στους δυο αυτούς χώρους, δυναμίτισε κάθε καλοπροαίρετη σκέψη για προσέγγιση με αποτέλεσμα να υποβόσκει  συνεχώς ένας ακήρυκτος πόλεμος ανάμεσα στα δυο αυτά «ιερά τέρατα».

Στην έντονα αντιεκκλησιαστική στάση του το Κ.Κ.Ε για δεκαετίες ολόκληρες ακολουθούσε την σκληρή γραμμή της απολυταρχικής Μόσχας. Στις σοσιαλιστικές χώρες-δορυφόρους της Μόσχας, οι χριστιανοί υπέφεραν στην κυριολεξία, υποβάλλονταν σε μαρτύρια, κλείνονταν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ζούσαν τον τρόμο και την απόρριψη, έχαναν την ζωή τους, επειδή απλά ήσαν μέλη της Εκκλησίας.Και στη ….χριστιανική Ελλάδα οι εκκλησιαστικοί ποτέ δεν ψιθύρισαν  ένα καλό λόγο για τις αγωνίες και τους αγώνες έντιμων αριστερών, που φυλακίστηκαν, μαρτύρησαν  και πολλοί  πέθαναν στην εξορία.

Ρώτησα τον Γερμανό καθολικό ιερέα, Albert Rapp, εφημέριο στη Χαιδελβέργη και καλό θεολόγο, γιατί τα κομμουνιστικά Κόμματα και οι Εκκλησίες αλληλομισούνται. Να, τι απάντησε: «Κακώς. Γιατί ανάμεσα στους δυο αυτούς φορείς  υπάρχουν κοινά στοιχεία που έπρεπε να τους ενώνουν. Και οι δυο στερούνται αυτοκριτικής, είναι δογματικοί, απόλυτοι στις θέσεις τους! Και μιλούν περί ελευθερίας, ενώ δεν αφήνουν περιθώρια να αναπτυχθούν  στους χώρους τους ο ελεύθερος διάλογος, η αντίθετη άποψη και οι δημοκρατικές διαδικασίες. Αφού, λοιπόν, οι Εκκλησίες και τα κομμουνιστικά Κόμματα έχουν τόσα κοινά γιατί μαλώνουν;»

Λάθη στο παρελθόν έγιναν πολλά. Τόσο από το Κ.Κ.Ε, όσο και από την Εκκλησία. Και στην παρούσα φάση οι δυο αυτοί φορείς εξακολουθούν, δυστυχώς, να κάνουν ανεπίτρεπτα λάθη. Το μεγαλύτερο από αυτά, είναι ότι δεν έχουν πιστέψει στην ανάγκη μεταρρυθμίσεων στους κόλπους τους, έμειναν στάσιμοι, καθηλωμένοι στο παρελθόν. Εκκλησία και Κ.Κ.Ε δεν προσαρμόσθηκαν στη νέα πραγματικότητα που ο,τιδήποτε δεν αναπτύσσεται, θεωρείται αφερέγγυο, ανεπαρκές για να διαδραματίσει θετικό ρόλο στη ζωή των ανθρώπων. (Άραγε, είναι τυχαίο ότι σπανίως Ελληνίδες δέχονται να συνδεθούν με υποψήφιους  κληρικούς;)

Σήμερα, που το βυζαντινό μεγαλείο της ελληνικής Εκκλησίας έχει υποστεί  σοβαρή συρρίκνωση  και το Κ.Κ.Ε βγαίνει στη γύρα αναζητώντας οπαδούς, οι δυο αυτοί φορείς οφείλουν να αντιληφθούν ότι ο μεταξύ τους «πετροπόλεμος» αποτελεί τελετουργικό που δεν ωφελεί και ότι –παρά τις όποιες διαφορές τους- μπορούν να πολλαπλασιάσουν τις πιθανότητες της μεταξύ τους “συνεργασίας”. Άλλωστε, στην συνεχώς και ταχύτατα μεταλλασσόμενη εποχή μας, όπου οι αυτοδυναμίες εμφανίζουν μεγάλη ισχνότητα, η δημιουργία συμμαχικών σχημάτων αποτελεί σοβαρό ζητούμενο όχι μόνο στον τομέα της Πολιτικής, της Διπλωματίας ή της Οικονομίας, αλλά και στον χώρο της Εκκλησίας…! Στο πλαίσιο αυτής της ανάγκης, η συνάντηση του Αρχιεπισκόπου με τον Γ. Γραμματέα του Κ.Κ.Ε μόνο ως κίνηση ωριμότητας και αισιοδοξίας μπορεί να ερμηνευθεί.

*O Τάσος Μιχαλάς είναι δημοσιογράφος, Magister της Δημοσιογραφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βερολίνου.

Προσευχή προς τον Κύριο.

Μαριλενα Μανετα

¨Κύριε ημών Ιησού Χριστέ ,Υιέ του Θεού,βοήθησέ με να σε αγαπώ πάντοτε περισσότερο από τον κόσμο και να μην χορταίνω να σε αγαπώ..»Είναι όμορφο να ξέρεις ότι υπάρχει πάντα ΚΑΠΟΙΟΣ που σε αγαπάει, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με την αμαρτολή.!!Δέσποτα Κύριε Ιησού Χριστέ, Σύ που έκλαψες για το φίλο Σου Λάζαρο και τα μάτια Σου έσταξαν δάκρυα λύπης και συμπάθειας, δέξου τα δάκρυα της πικρίας μου.
Με τα πάθη Σου θεράπευσε τα πάθη μου.
Με τα τραύματά Σου γιάτρεψε τα τραύματά μου.
Με το Άγιο αίμα Σου άγνισε το αίμα μου και η ευωδία του ζωοποιού Σου σώματος ας μοσχομυρίσει και το δικό μου σώμα.
Η χολή, που Σε πότισαν, ας γλυκάνει την ψυχή μου απ΄ τις πικρίες, που με πότισε ο αντίδικος. 
Το σώμα Σου, που το τάνυσαν πάνω στο Σταυρό, ας ανεβάσει σε Σένα το νου μου, που τον τράβηξαν κάτω οι δαίμονες.
Το κεφάλι Σου, που έγειρε πάνω στο Σταυρό, ας υψώσει το δικό μου κεφάλι, που το ταπείνωσε ο εχθρός.
Τα Πανάγια χέρια Σου, που καρφώθηκαν από τους απίστους στο Σταυρό, ας με τραβήξουν απ΄ τον γκρεμό του χαμού, όπως υποσχέθηκε το Πανάγιο Σου στόμα.
Το πρόσωπό Σου, που δέχθηκε χτυπήματα και φτυσίματα από τους καταραμένους, ας ομορφήνει το πρόσωπό μου, που το ασχήμιναν οι ανομίες μου.
Η ψυχή Σου, που απ΄το Σταυρό την παρέδωσες στον Πατέρα Σου, ας με οδηγήσει στη Χάρη Σου.
Δεν έχω καρδιά έμπονη για αναζήτησή Σου.
Δεν έχω μετάνοια, ούτε κατάνυξη, πράγματα που φέρνουν τα παιδιά στην κληρονομιά τους.
Δεν έχω, Κύριε, δάκρυ ικετευτικό. Σκοτίστηκε ο νους μου με τα βιοτικά και υλικά, και δεν έχει τη δύναμη να σε δει με πόνο και συμπάθεια.